piątek, 23 sierpnia 2013

(84) TOP 10 strachów dzieciństwa

   Jako, że ostatnio, czyli przez jakąś ostatnią dekadę, toczę sobie kłębek nerwów i lęków, próbowałam sobie przypomnieć moje strachy i fobie, gdy miałam jasno blond-białe włosy, nosiłam ażurowe białe kolanówki, a na jelenia mówiłam leleń. Z tego, co obserwuję, należę do nielicznych wyjątków, które doskonale pamiętają swoje dzieciństwo. Myślę tu o pierwszych kilku latach życia. I nie mówię tu o "pamiętaniu" indukowanym poprzez wielokrotne powtarzanie przez domowników historyjek rodzinnych o charakterze najczęściej kompromitującym, ale o realnej, żywej pamięci. 
Pamiętam zapachy z dzieciństwa, rozkład mebli, ubrania ludzi i lalek, buty, zabawki, sprzęty domowe, piwniczne i te na strychu. Dokładnie pamiętam odgłosy domu, osoby i ich głosy oraz dotyk chusteczki do nosa mojego Dziadka, czy bolące łaskotki Wujka. Zupełnie jakby ktoś nagrał sześcioletni film w mojej głowie, a ja potrafiła go puszczać w tę i wewtę kiedy sobie tego zażyczę i to bez kreski ;)
Myślę, że własnie dlatego mam świetny kontakt ze swoimi synami, bo dokładnie pamiętam jak to jest być dzieckiem, pamiętam to uczucie, gdy bardzo chce się mieć lizaka i jak bardzo złości przegrana w Chińczyka.



A oto imponująca lista moich lęków dziecięcych:

1. Schylając się po coś nie schylałam głowy, tylko albo trzymałam ja prosto, albo kierowałam twarz do góry. Bałam się, że mi oczy wypadną z oczodołów.

2. Fobia oftalmologiczna manifestowała się też strachem przed pomarańczowymi kołami powstałymi pod powiekami po zgaszeniu światła. Koła oczywiście brałam za duchy, które pokonały już barierę czaszki.

3. Potwornie bałam się postaci z opowieści mojego taty- Czteropalcego. Czteropalcy powodował u mnie wręcz psychotyczne przerażenie na granicy obłędu ;) Ciekawe, że Małż też tak wspomina postacie z makabrycznych opowiastek swojej siostry- Jednookiego i jego sług: pana Słonecznego, pana Magi i pana Pajacyka, a u moich dzieci ten sam, lecz starszawy Małż wygenerował strach Mata przez panem Haszimoto. Cechą wspólną jest to, że nikt z nas nie wyprodukował w mózgu wizerunku przerażających postaci, wystarczyła sama ich nazwa, by nadnercza deptały po gazie.

4. Mój Tata był mistrzem w opowiadaniu baśni i opowiastek na poczekaniu, dlatego to on mnie usypiał, gdy wieczorem wrzeszczałam: chcę straszną bajkę! Straszną bajkę! No i pamiętam taką jedną, jak to chłopczyk zrobił coś złego i się nie przyznał. Powolnym i oplatającym ruchem wlazła mu na plecy czarna kosmata małpa i stawała się coraz cięższa. Dopiero, gdy chłopiec przyznał się do winy i powiedział prawdę, małpiszon spełzł z pleców i zostawił chłopca w spokoju.

5. Niekiedy inne bajki Taty miały wydźwięk rwący duszę, np. bajka o małpce Kiki. Mama i małpka Kiki miały gniazdo na dachu kościoła. Pewnego dnia mama zostawiła Kiki samą w gnieździe i pouczyła, żeby ta się nie wychylała, gdy jej nie będzie. Po powrocie mama widzi zmasakrowane ciało małpki leżące nienaturalnie na bruku przed budynkiem. Pozbierała ciałko do kupy, ochrzaniła córkę za niesubordynację i obie czekały na dachu na zrost kości i zarośnięcie ran.



PS. bajki mój Tata opowiadał obrazowo, z licznymi metaforami, pięknym, poprawnym a zarazem fascynującym językiem. Ściszał głos do wstrząsającego szeptu w chwilach grozy lub unosił, gdy wydawało się, że najgorsze już minęło. Dodawał krew mrożące pauzy, vibrato, a czasem zwiększał tempo opowieści, wtedy serce pokonywało granice nawet liberalnie przyjętej normy dla pięciolatków.
Po takich przerażających opowieściach Tata nie mógł opuścić mojego łóżka, póki nie zasnę. Głaskał mnie po policzku, a ja wtulałam się w zagłębienie pod pachą. Było bezpiecznie i spokojnie. Gdy juz byłam sama w łóżku, budziłam się w środku nocy, przełaziłam do łóżka rodziców i podlewałam Rodziciela.

6. Kolejna fobia medyczna polegała na tym, że bałam się, że w chwilach siedzenia na sedesie wydalę naturalnym otworem wnętrzności, zwłaszcza wątrobę i jelita. Ze strachem spoglądałam na zawartość muszli i za każdym razem spadał mi kamień z serca rozbryzgując radośnie zawartość.

7. Bałam się, że zacznie mi bez powodu i znienacka sączyć się krew wszelkimi naturalnymi otworami ciała.

8. Lęk o życie rodziców był strachulcem starym jak ja.

9. W pokoju wisiał obraz drzewa, które w ciemności zmieniało się w upiorną twarz.

10. Bałam się uprowadzenia przez kosmitów, a chyba najbardziej ich samych.

11. Oczywiście firanki, kocyki, zabawki po ciemku zamieniały się w upiorne krwiożercze majaki o półgnijącym cuchnącym obliczu, a nocne dźwięki domu pochodziły z ich charczących gardzieli. W ciemności czułam ich kościste obciągnięte pergaminową, czasem śliską skórą muśnięcia, we włosy wplątywały mi się pomniejsze straszydła i ociekające śluzem strzygi. Pod łózkami i dywanami mieszkały podstępne i szybkie jak mrugnięcie oka duchy potrafiące przybrać kształt wszystkiego lub czaiły się te najgorsze z możliwych - przezroczyste, które chwytały za kostki gdy szło się ciemnym korytarzem. Oczywiście, nie muszę chyba mówić, że przenikały przez mury i prześlizgiwały się przez wszelkie zabezpieczenia uśmiechając się złowieszczo i bezzębnie. Myślę, że jedynym skutecznym zabezpieczeniem byłam moja własna kołdra, pod warunkiem, że pedantycznie zawinęłam jej krawędzie pod własne ciało. Tlenu starczało na niedługo i pamiętam, że najgorszy moment nadchodził, gdy musiałam wpuścić świeże powietrze, odfiltrowując tlen od duchów.

12. Żerując na powyższym mój brat straszył mnie do nieprzytomości i dzięki temu miał nade mną ogromną władzę. "Zrób to a to, bo będę cię straszył". No, cóż, starszych braci to bawi ;)

13. Bałam się i do tej pory boję się uduszenia. Starszy i silniejszy brat zatykał mi dłonią nozdrza i usta i sprawdzał na stoperze ile wytrzymam bez oddechu. Pamiętam tę panikę, w która się wpadało na końcu. Uważam, że uduszenie, czy to w wodzie, czy na skutek mukowiscydozy czy raka płuc, czy- jest najgorszym rodzajem śmierci. Umierania raczej, śmierć przecież nie jest straszna, lecz proces umierania.
Boję się chorób, że nie zdążę wychować dzieci, zobaczyć wnuków, boję się chorób samych dzieci. Widziałam już ich w sytuacjach, gdy pukali do nieba bram...
Boję się, że gdybym dostała wylewu, udaru, zawalu, zostanę zamknięta w swoim ciele ze sprawną psychiką.

O, boję się jeszcze wysokości, tak mi sie na starość zrobiło, że wolę tak przyziemnie żyć niż wzniośle ;). czas jakiś temu byliśmy na wakacjach, właściwie zgrupowaniu z klubu Mata. Odbyliśmy wycieczkę do Gąsek, których nazwa zawsze mnie rozczulała, podobnież jak jeziora Wdzydze. Gąski szczycą się latarnią morską, ot stoi taka zwalista nad brzegiem. Co tam taka latarnia. Okazało się jednak, że im bliżej podniebnej wędrówki, tym bardziej drżą mi nogi. Meta nastąpiła na szczycie. Moglibyście zobaczyć rosłą kobietę w sile wieku podpierającą na ugiętych nogach ścianę latarni i posuwającą się dookoła, nie odrywając pleców od zimnego muru. Widowisko miało miejsce na zawrotnej wysokości 49m i omiatane było, pełnymi pogardy zmieszanej z rozbawieniem i politowaniem, spojrzeniami okolicznych tubylców i przyjezdnych.
Raz w życiu nawet leciałam samolotem. Licząc międzylądowania i drogę tam i z powrotem, przezyłam cztery starty i chwalić Pana, również cztery lądowania. Podczas czasie startu wpadłam w panikę.  Małż myślał, że się wygłupiam. On się w głos śmiał, a ja w głos ryczałam i smętnie zawodziłam. Jak zwykle dobrany duet. Żałowałam, że nie przemyciłam przez bramkę kozika lub chociaż pilniczka do paznokci, zaszlachtowałabym Małża w samolotowym WC. Oczywiście, gdybym zebrała się na odwagę i tam weszła, bo przez większość czasu siedziałam na fotelu jakbym drut połknęła, co musiało być podejrzane dla stewardess, jak nabożnie wpatrywałam się w prostokąt na mapie wyświetlanej na ekranie, którym okazał się czarny kamień (al-hadżar al-aswad) w Mekce. Z rozpaczy byłam gotowa kilkukrotnie zmienić wiarę na Islam i samodzielnie rozstąpić Morze Czerwone, byleby ta gehenna się już skończyła.
Z lękiem walczyłam tez ostatnio, (a była to walka wyczerpująca i długotrwała, bo zajęła całe 15 minut), w oczekiwaniu na bilety upoważniające do wjazdu na Pałac Kultury i Nauki. XXX piętro. Stąd już tylko krok do nieba. Chryste. Na szczycie pewnie przylgnęłabym szczelnie całym ciałem do posadzki i to leżąc na brzuchu. Przesuwałyby mnie po podłodze jedynie ruchy robaczkowe jelit i pomagałabym sobie trzepocząc rzęsami. Podróż dookoła podniebnego spacerniaka zajęłaby mi circa dwa i pół miesiąca. Nie mogłam na tak długi czas pozbawiać rodziny opieki, więc humanitarnie zrezygnowałam z wjazdu zlana zimnym potem. Zwłaszcza po wiadomości Mata, jakoby winda była pospieszna i bez kuszetek wznosiła się 5 metrów na sekundę. Nasiadówę pod gmaszyskiem wspominam bardzo miło, pogadaliśmy sobie z rzygaczem zlokalizowanym normalnie, na poziomie mojej osoby.  Nie, żeby intelektualnie aż tak od razu, ale licząc skromnie w cm n.p.m.


W oddali Park Saski, w którym hasali mat i Mim, a dalej cel wycieczki - Plac Zamkowy


   Żeby się nieco usprawiedliwić powiem, że byłam bardzo grzecznym, usłuchanym, kreatywnym, bystrym i pogodnym dzieckiem przynoszącym w szkole podstawowej świadectwa z czerwonym pachem. W średniej to już się prowadziło życie towarzyskie, więc o pasku myślało się w innych kategoriach ;)
Aż dziw bierze, że nie oszalałam. No, ale nie mówmy hop.

I co pan na to, doktorze Freud?

17 komentarzy:

  1. Naprawdę tego wszystkiego się bałaś i tak to wszystko dokładnie pamiętasz? WOW. Ja próbuję sobie właśnie przypomnieć, czego się bałem i pierwsze co przychodzi mi do głowy to Buka, czy też Chodża (nigdy ich nie rozróżniałem) z Muminków. O, i jeszcze jednej sceny z Pinokia (coś z cyrkiem było, ale już dokładnie nie pamiętam). Natomiast na pewno nigdy się nie bałem, że wylecą mi oczy ;-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Dzieciństwo pamiętam bardzo wyraźnie, w przeciwieństwie do czasów obecnych, co by się zgadzało z tezą o złotym środku i równowadze w przyrodzie ;)
    Buki, a tym bardziej Chodży nie znam. A w Pinokiu straszne było to, że chłopcy mieli ośle uszy i że tak chodził bez rodziców i opieki- to moje odczucia co do tej bajki.
    Nie miałeś fobii ocznej? Dziwne ;)

    Strachy dziecięce na szczęście mijają bezpowrotnie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czy to oznacza, że już nie boisz się o swoje oczy?! ;-)

      Usuń
    2. w międzyczasie popsuł mi się wzrok i zaczęłam nosić okulary, co przytłumiło lęk :)

      Usuń
  3. Po raz kolejny: jakżesz ja uwielbiam Cię czytać! :) Widać opowieści Twojego Taty cudnie wpłynęły na Twoje sprytne posługiwanie się słowem i rewelacyjne poczucie humoru. Ruchy robaczkowe jelit mnie rozłożyły :)
    Przypomniało mi się, jak to w ciemności zwykłe krzesło zamieniało się w tego majaka potwornego... brrr... A wysokości też nie lubię :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję w imieniu Taty :) Coś w tym jest, e. Jestem małą kopią Taty, w końcu urodziliśmy się tego samego dnia, ja 30 lat później :)
      Tak, w ciemności to wszystko się zmienia, a pomyśl jak jest w ciemności i na wysokości, to dopiero koszmar. I jeszcze np. w ciasnym pomieszczeniu. Jedno jest pewne- nie zostanę astronautką :)

      Usuń
  4. O, trafiłam tu dzięki e. i zostanę na dłuuugo :) Strach nr 1 tak mnie rozbawił (oczywiście nie próbuję Cię obrazić), że przez minutę chichotałam pod nosem :) Masz świetny dar pisania! Czyta się Ciebie łatwiej niż instrukcję składania mebli z Ikei :)))

    Z moich strachów dzieciństwa, oprócz strachu przed śmiercią Rodziców, doskonale pamiętam strach przed złodziejami. Oprócz tego pamiętam jak mój Rodziciel doskonale się bawił czytając mi bajki braci Grimm i patrząc jak trzęsę portkami po masakrycznych opisach księżniczek pozbawianych rąk, nóg czy głów :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, jak miło Krasnalu, rozgość się, proszę :)
      Łał, lepsza niż Ikea, wpiszę do pamiętniczka.

      O, no popatrz, przed złodziejami. Właśnie się zastanawiam i mnie jakoś ominęły lęki racjonalne- np. przed mordercami, złodziejami, pożarem. Nie bałam się nigdy ludzi, zawsze tylko rzeczy niematerialnych.

      Powiem Ci, że te wszystkie bajki z czasów dzieciństwa to wytwór dewiantów. W dzisiejszych czasach rzucono by na nich anatemę. Te panny z oberżniętymi palcami, bo bucika nie mogły włożyć, to pożeranie przez zwierzęta, porzucanie dzieci w ciemnym lesie, trucie jabłkami, całowanie nieboszczki przez księcia, Wpychanie staruszki do pieca, mordy, okrucieństwo, wypruwanie flaków i bryzgająca krew. A obecnie mają zarzuty do Harrego Pottera. Pff. Dziwne.

      Usuń
    2. Dobre spostrzeżenie! U mnie największy strach wzbudzali właśnie ludzie (chyba nadal wzbudzają... niektórzy). Myślę, że to dlatego, że moja Mama bardzo wierzy w to, że zmarli (szczególnie mój Dziadek) odwiedzają nas w domu. Jak tylko o tym słyszałam to wpadałam w panikę i wtedy słyszałam od niej "nie umarłych a żyjących się trzeba bać". Taka domowa psychoza :))
      Teraz z rzeczy niematerialnych przeraża mnie tylko Samara Morgan :))
      Pozdrawiam!

      Usuń
    3. Krasnalu, tak! Moja Mamina też mówiła, że duchów się nie trzeba bać, tylko żywych ludzi. Ale jakoś nie spełniłam prośby ;)
      Ja Ci powiem, że jestem przekonana, że zmarli są obok nas :) To mi przypomniało zdarzenie, a właściwie powtarzającą się sytuację z Mimem, przypomnij mi, proszę, żebym kiedyś o tym wspomniała ;) Chyba tak koło 1 listopada ;)

      A Samara przeszywająca ;) Obejrzałam sobie przy okazji piękne przebrania na Halloween :)

      Cmok :)

      Usuń
  5. Taka pamięć to DAR. Zazdroszczę nieśmiało takiego. ;)

    I podziękować Tatusiowi, bo w małej dziewczynce obudził niesamowite szarpiące obrazy. Może miał troszkę jakby tu powiedzieć niekonwencjonalne metody i wymyślał opowieści może nawet na miano Kinga, ale wyobraźnia dziecka zrobiła swoje, wielka to Rzecz. No, ale ojca nie będę zazdrościć, opowieści owszem! ;P

    Strachy, jeśli można taką miarą przyłożyć - GENIALNE!
    A ten z gałkami ocznymi chwilowo gościł i w mojej głowie. ;)

    Bardzo tu interesująco, choć na wstępie straszno :P Przywitam się grzecznie.
    - Mirabelka skłon!
    - Ależ dla takiego pióra nawet jeszcze o trzy palce niżej.

    ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, do pewnego momentu pamięć jak słoń, tak do połowy studiów. Ciekawe, zmęczenie materiału?!
      Tak, mój Tata to geniusz był. Rysował, pisał, opowiadał i miał ogromną, szeroką wiedzę. MUSI być życie po śmierci, bo nie wyobrażam sobie nie spotkać Go.

      O, z gałkami tez miałaś? Uff jak miło :) Powiem Ci, że medyczne strachy trochę przez Dziadka lekarza z kolei. Miał prawdziwy, nie tam plastikowy, pff, szkielet ludzki, czaszki używałam jako lampki nocnej. Model serca stał na szafce. Uwielbiam anatomię!

      Dziękować :*** I straszno i smieszno, zależy jak się uceluje. :)
      Witaj u mnie i rozgość się :)

      Usuń
  6. Hahaha, teraz widzę, że przybył Ci kolejny centymetr w biuście, hahaha no proszę :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. hihi, ktoś na górze się pomylił i dodaje mi do pomiarów oczko i dwa niżej :/

      Usuń
  7. Gałki oczne :) Teraz powiedzenie strach ma wielkie oczy nabiera nowego sensu. Hubert.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widzę, że lęk o gałki oczne jest lękiem zbiorowym :)

      Usuń

Jeśli się jeszcze wahasz, wiedz, że każdy komentarz cieszy autorkę i dodaje 1cm w biuście.
Dziękuję :)