środa, 10 grudnia 2014

(154) Podróż transludzka.



     Pamiętacie ten utwór? To motyw przewodni mojego zimowego opowiadania o odnajdywaniu miłości sprzed lat. >>Pamiętacie? U mnie niezmiennie wywołuje on dreszcze i odnajduje tę jedyną strunę, po której idę do nieba.
Przeczytajcie to opowiadanie sprzed dokładnie roku. Włączcie sobie poczciwego Matthewsa i powoli ruszamy! Ja pod kocem (te dreszcze!) i z kubkiem pachnącej mięty.

     Paluch w górę, kto z Was lubi leżeć i gapić się w sufit? Pozwolić myślom wydobywać się przez mieszki włosowe, patrzeć jak łączą się nad głową w puchate chmury i puszczać je na sznurku do nieba? Luuuuuubię je rozsupływać, łączyć i wiązać w nowy sposób. Zanurzać się i pławić w ich migoczącej puchatości bez poczucia czasu i rzeczywistości. Uwielbiam tak pływać z przekrzywioną na bakier czapką z morskiej piany. Po przepłynięciu trzech długości horyzontu, wracam napompowana gwiazdkami.

    Niektórzy uważają to za stratę czasu. Są tacy, podobno ich niemało, którzy tankują siły przez korzenie, nie z chmur. Na pewno takich widzieliście. Idąc, patrzą pod obute stopy, spod których sterczą brody białych kłączy i korzeni. Mają smutne, wciśnięte w kołnierze twarze i nie wierzą kompletnie w nic. A gdy spojrzą czasem w górę i przypadkiem spadnie na nich kropla z chmury, można kątem oka zaobserwować, jak drapią się po lewej stronie torsu, gdzie pewnie łaskocze ich obijający się o kości kamyk.

     I dokąd płynę na swej chmurze, zapytacie. Ach! Najchętniej pływam nad kołem podbiegunowym! Nad grudniową Norwegią! Nad Finlandią! Uwierzycie, że są takie zakątki na świecie? Przymknęłabym nawet oko, że wkoło byłyby inne domki!




   Uchylam drzwi, mocno odpychając świeży, puchaty śnieg. Staję pośród chwiejących się cieni, gdy na świat wylewa się micha niebieskości. Indygo miesza się lepko ze złotem światła sączącego się leniwie z latarenek. Ich mariaż budzi migoczące, drżące drobinki, siedzące na każdym z sekstylionów płatków.  Wybiegam przed szklane igloo w grubym, szarym swetrze i białych spodniach. Na dworze mróz szczypie odkrytą skórę. Chrup-chrup-chrup, ach uwielbiam jak śnieg gada do mnie i dotrzymuje mi równiutko kroku! Zapada zmrok, w ciszy słychać tylko mój oddech i - pac! - odgłos rzuconej śnieżki. Podczas jednego mrugnięcia okiem, wydaje mi się, że widzę, jak za pniem starej sosny mignęła czerwona czapka. Wracam do ciepłego domku, na stole kubek z gorrrrrącą herbatą z imbirem. Gaszę światło i zapatulona w puchate szarości wpatruję się w rozpostarty nade mną ekran Natury. Mistrz ceremonii okryty w najwyższej dziupli, przeciągle, głośnym szeptem nawołuje:

- A teraz przed Pańsweeeeeeeeeeem... Auuuuuroraaaaaa Borealisssssss! Huu-huuuu!- głos wtapia się w kontury lasu.

      A gdybym mogła mieć na wyciągnięcie ręki coś, czego pragnę? Dajmy na to, coś materialnego. Co by to było? Wiadomo, że nie nowy samochód, nie torebka, czy robot kuchenny. Bez wahania wiem, że pozakładałabym takie gniazda w różnych zakątkach Ziemi. Na pewno w Grecji. Na Korfu. W Ameryce Południowej. Na Mauritusie. Barkę na Sekwanie. Chatkę w Bieszczadach. Siedlisko na Mazurach. I czarodziejski proszek ziuuuu, który przenosiłby mnie do gniazd, wedle życzenia.

    A gdybym miała nieograniczoną moc sprawczą i mogła komuś pomóc! Co bym zrobiła? Spełniałabym życzenia każdemu, jak leci? Eeeee, nie. Nie można mieć wszystkiego, trzeba na coś czekać, delektować się czekaniem, stopniować napięcie. Nauczyć się cieszyć z drogi, a nie z celu.
Więc co? Każdemu zdrowie? Chciałabym. Bogactwo? Nie każdy chce. Szczęście? Życie w wiecznym szczęściu przestaje mieć znamiona szczęścia, a staje się codziennością. Więc co?
     Myślę, że chciałabym, żeby każdy człowiek był w o l n y. Ale nie w anarchistyczny sposób. Nie. Wolny bez brawury, bez wyrządzania krzywd. To jedno słowo mogłoby zdziałać cuda.  W najbardziej podstawowej formie- nie byłoby niewolnictwa. Współcześnie niewolnictwo wygląda inaczej - więźniowie wyzyskiwani są przed korporacje, zmuszane są do pracy dzieci, dorośli pracują bez wytchnienia w skandalicznych, szkodliwych warunkach za dolara dziennie. Więzi się kobiety i handluje żywym towarem. Narkotyki robią z wolnych ludzi więźniów.
 Dalej - wolni od cierpienia. Kobiety wolne od bicia. Dzieci uwolnione od strachu. Zwykły człowiek wolny od obawy o jutro. Od strachu przed chorobą. Strach zjada żywcem, hamuje, odbiera siły i wiarę. Zastraszanie - więzi. Strach - zamyka. Wolność, mądra wolność pozwala rozwijać skrzydła i talenty, pokonywać przeciwności losu, ograniczenia, nawet własne. Pozwala uwierzyć w siebie i wykorzystać swój potencjał.

***

To są moje odpowiedzi na pytania, które zadała mi Mama Ammara  >>tutaj. Cenię Ją za siłę, konsekwencję i determinację. Za to ukryte za abają piękno i dobro. Cieszę się, że unosi skrzydełko nietoperza i pokazuje nam czubek swojego kalosza w gwiazdki ;)
A pytania brzmiały tak:

1) Gdybyś mogła gdzieś pojechać, teraz, zaraz, gdy koszty, ograniczenia, zobowiązania zawodowe i rodzinne na chwilę przestałyby istnieć, to gdzie?
2) Gdybyś mogła coś kupić, teraz, zaraz - reszta jw. - to co?
3) Gdybyś mogła komuś pomóc - teraz, zaraz, reszta jw. - to komu i jak?

Przekazując pałeczkę, a właściwie płonący znicz, dalej, z chęcią usłyszałabym odpowiedzi od Ciebie, Elu i od Ciebie, Mirabelko



A Wy, moi mili co byście zrobili? W jak dalekie kraje pojechalibyście? Co chcielibyście sobie kupić? Komu pomóc? Jakie macie marzenia? :)

14 komentarzy:

  1. Mam wszystkie paluchy w górze- te u rąk i u nóg :))

    Podpisuję się pod Twoją definicją wolności. Fajnie pomarzyć...
    Zwłaszcza o tej wolności od wszelkiego cierpienia, prawda?
    Akurat nic mnie nie boli, więc jestem hepi, ale sam widok cierpienia to dla mnie okropne przeżycie. A doświadczanie go...? Brrr...!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mówią, że ponoć cierpienie uszlachetnia. Raczej upadla.
      Ale cierpienie jest muzą artystów. Ale może to nie cierpienie, tylko niedogodności? Każdy ma inny próg bólu fizycznego i psychicznego. Zatem empatii kilo dla każdego przydałoby się :)

      Usuń
  2. I jeszcze jedno, wolność nie zna strachu!

    1. Do Poznania!
    2. Trufle czekoladowe.
    3. Monice.

    1. Na Mazury.
    2. Nową wędkę.
    3. Mżonkowi.

    1. Do parku, ulicę dalej.
    2. Gorący obiad.
    3.Rambo (Bezdomnemu z mojego podwórka)

    Zazdroszczę Ci tych gwiazd, na które umiesz patrzeć...a może nie zazdroszczę nikomu i niczego, Ty wiesz jak jest.. Ja wiem, że inni mają gorzej, ja się cieszę, że tak nie mam i łkam. Widzę i jestem ślepa. Jestem wdzięczna losowi i niewdzięczna. Potrafię i nie umiem.
    Moja podróż to wieczny przystanek na żądanie i jazda na gapę z biletem donikąd.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mirabelko, aleś się uwinęła!
      Przecież każdy z nas nie wie, jaki jest cel jego podróży i na jakiej stacji wysiądzie. Jak długo będzie w podróży? Nie wiem. Cieszmy się tymi widokami, które migają nam za oknem. Fakt, czasem przejeżdża się przez piękne lasy i zagajniki, a czasami przez wysypiska śmieci i toksycznych odpadów. Człowiek myśli, że już nigdy nic ładnego nie zobaczy i ciągle będzie czuł smród wciskający się w szpary okienne. Po czym powoli, powoli jedziemy dalej i krajobraz się zmienia. Ty to widzisz, Mirabelko! Ściskam Cię bardzo mocno!

      Usuń
  3. Ja niestety z tych co leżeć to tylko w gorączce. A przynajmniej w wyrzutach sumienia. Nie potrafię robić NIC. To choroba genetyczna :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiem, Jarecka! Ty jesteś beznadziejnym przypadkiem! Nie ma dla Ciebie ratunku! ;)

      Usuń
    2. Kolezanka Jarecka z tych, co to maja "motorek w zadku"? To rzeczywiscie nieuleczalne. Ale za to jaki potem dorobek zyciowy!

      Usuń
    3. Tylko ja umrę bezpłodnie!

      Usuń
  4. A ty wiesz, ze ja akurat dzis rano o tym myslalam? Tak mnie w lazience naszlo nagle. Ze chcialabym, zeby ludzie mieli bardziej otwarte oczy. Na innych ludzi, na ich problemy. Zeby nie tylko przesuwali po nich nieobecnym wzrokiem, ale zeby WIDZIELI. Bo wtedy by moze zrozumieli, a jakby zrozumieli, to by pewnie pomogli. I rezultatem bylo by wlasnie - tak se mysle - mniej cierpienia, a wiec wiecej wolnosci.
    No. Takie mie mysli podczas porannych ablucji dzisiaj naszly, a potem wchodze tutaj, a tu taki post! Fluidy jakie w powietrzu latac musza!
    A co do gniazd - oooohhh... to by bylo pieknie!.... ja bym miala jedno napewno na którejs portugalskiej plazy. Jedno w górach, tylko ciezko zdecydowac, w których. A i jedno w rejonach tournée panny Borealis tez nie jest zlym pomyslem... ah!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ha! mamy wspólny neuron!
      Jeszcze bym chciała, żeby na świecie nie było głupoty. Głupota ludzka mnie przeraża.
      No to narysuj piasek ziuuuuu i lecimy!!! Najpierw fińske szklane igloo!

      Usuń
    2. Dobra! Bo teraz sezon na zorze, no nie?
      Wspólny neuron powiadasz? To nam taki akson na 550 km powiewa? ho ho, ile to prania mozna do suszenia wywiesic :)

      Usuń
    3. Tak, sezon się zaczyna! Ach, może zaprosi mnie jakiś norweski albo fiński czytacz na herbatkę przy zorzy?
      Ano, może i neuron jeden, ale za to porządny co? Możemy sobie posyłać nim wiadomości zwinięte w tutkę! Jak dzieci z Bullerbyn!

      Usuń
  5. Ach Kochana PandeMoniu, Aaaaach! Niczym masochistka jakaś odsuwałam dzisiaj moment przeczytania, bo wiedziałam, że trzeba będzie na spokojnie,a to bliżej 23.
    Jakżeś pięknie i mądrze napisała, ale przecież to było pewne i oczywiste! Bardzo Ci dziękuję, że Ci się chciało, że chciało Ci się ... Muszę tu powiedzieć, że i ja bym nie pogardziła domkiem tu, chatką tam - zimą uciekałabym z Jordanii przed zimnem (dziwne nie? :-) ) na Alaskę albo do Skandynawii, a latem uciekałabym przed upałem też tam i jeszcze do Szkocji nad Ocean i jeszcze w parę miejsc, Grecką wyspą też bym nie pogardziła. I tak jak Ciebie przeraża mnie i poraża ludzka głupota na równi z hipokryzją ale one jakoś często idą w parze (?), choć znowu taka za mądra to sama nie jestem. I choroby - gdybym mogła sobie czegoś zażyczyć, komuś pomóc to wszystkim potwornie chorym ludziom ... ale tak pomóc nieodwracalnie, żeby te choroby już nie wróciły.
    No to, mądrala, odpowiedziałam na własne pytania he he he. Mówiłam już, że nie jestem za mądra? A teraz jeszcze, obcierając nos nogawką, bo rękaw już nasączony, to wzruszenie ... dziękuję Ci, że tak pięknie (i rzecz jasna na wyrost mocno - potraktuję to jak "na kredyt") o mnie napisałaś. chociaż nie musiałaś przecież, bo to nominowanych a nie nominujących zwykle się obdarza komplementą.
    I to już chyba tyle, idę wysuszyć rękawy i nogawki przed kominek. Życzę Ci cudownego wieczoru ♥ i spełnienia marzeń!

    OdpowiedzUsuń

Jeśli się jeszcze wahasz, wiedz, że każdy komentarz cieszy autorkę i dodaje jej 1cm w biuście.
Dziękuję :)