poniedziałek, 9 września 2013

(87) łódeczka

   Myślę o niej. Codziennie. Kiedy przyjdzie?
Czy nocą, gdy zegary zwalniają do zera, a ja będę spać, czując podskórnie rozmyty ból kości, czy podczas wyznaczania linii samotnego spaceru wśród gąszczu ludzi, gdy czas nadrabia zaległości ze zdwojoną siłą?

 Co będę robić, gdy mnie zastanie?
Czy przepasana fartuszkiem odgarnę pasmo włosów z czoła i schylę się właśnie po ciasto buchające aromatem na cały dom, by poczęstować wnuki?  A może będę siedzieć prosto i samotnie  przy stole. Z pustym wzrokiem, kieszenią, głową i talerzem?

A może, leżąc tygodniami w pościeli nie będę w stanie otworzyć jej drzwi? Których? Czy moich, na których klamce będą odciski czasu i rąk moich bliskich? Czy może będzie to klamka przecierana szpitalnym środkiem dezynfekcyjnym.

Kiedy przyjdzie? Zdąży przed zmianą koloru włosów i wypadnięciem zębów?

Czy będzie przeszkadzać, przychodząc gwałtownie i nie w porę, czy płynnie i delikatnie jak spodziewany gość, na którego przy stole czeka wyprasowana serwetka z monogramem?

Czy powitam ją serdecznie, czy będę się wściekać, że za wcześnie, że jeszcze nie teraz?

Starość. Myślę o niej. Codziennie. 


Pozostaje mi wiara, że w biegu na sto lat śmierć uplasuje się na drugiej pozycji.

Eyes of an old woman. Joleen Halloran.

By Joleen Halloran

 Tymczasem spotkałam ją dzisiaj. Wyłoniła się zza rogu. Niosła na duszy jakieś 40 kilo ciała. Tak dla niepoznaki. Nie pamiętam jak była ubrana, możliwe, że była ubrana we wszystko i zarazem nic, bo zarówno krój jak i kolor ubrań zmienia się w mojej pamięci tak szybko, że tworzy plamę w jednolicie gołębim kolorze. Tak samo dziwnie zachowuje się jej twarz. Mogła być twarzą każdego z nas. Zmieniała się milion razy na sekundę tworząc wrażenie bezruchu. Za to doskonale pamiętam jej buty. Porządna szewska robota, były chyba starsze ode mnie, eleganckie ażurowe czółenka z odkrytą piętą, takie, co to wyszły z mody o własnych obcasach pół wieku temu.
Niosłam jak tytan codzienności mleko, pieczywo i kwiaty. Stanęła przy mnie i poprosiła o pomoc w zejściu z maleńkiego stopnia, którego nawet nie zauważyłam. Na  ułamek teraźniejszości objęła suchymi dłońmi moje przedramię i oparła się o nie całym ciężarem swojego nicnieważenia.

Nie prosiła błagalnie o pomoc ani nie żądała jej. Poprosiła mnie, obcą, tak prosto, zwyczajnie i bez skrępowania. Nie ujmowało to nic z jej godności, a zarazem nie było rozkazem. Podziękowała, nie wznosząc dziękczynnie oczu ku niebu. Ot, jak dziękujesz za podanie widelca przy stole. Nie krępowało jej proszenie. Umiała prosić i potrafiła pomoc przyjąć bez poczucia chwytania w locie ochłapu.

Chyba widziałam ją tylko ja. Dla innych była zapewne tylko zwykłą staruszką, bo nikt nie zwracał na nią uwagi.
Odprowadzałam ją wzrokiem. Drobiła kroczki, szybkie i chybotliwe, jak mała łódeczka. Zniknęła za rogiem, wsiąkając w  miejską pustynię.

Świat znowu ruszył z posad. Na kolejną chwilę.


6 komentarzy:

  1. Wiesz co, w takim dniu to i popłakać się można...
    Nie myślę o niej codziennie, ale czasem przed oczami mam ją w moich bliskich, tych którzy odeszli i tych co ... wiesz...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. taaaaak... :**

      Ale za to dzisiaj piękne słońce by cieszyć się z niego i tego, co jeszcze jest tu i teraz :)))))))))) Oby jak najdłużej. Ale, kto wie, czy po drugiej stronie nie jest jeszcze wspanialej?

      Usuń
  2. Zupełnie niechcący jakaś okrutna a zaraz piękna synchronizacja nastała dźwięków z głośników, dźwięków za oknem i Twoich słów... i tak jakoś mrocznie a zarazem wzruszająco się zrobiło, aż broda się zatrzęsła i oko zadrgało...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, to miło mi, że przeżyłaś piękny spektakl w 5D :) No proszę, jak to czasem wszystko ładnie się zbiega :)

      Usuń
  3. Starość czeka każdego z nas...Pytanie tylko, kiedy?...
    Starością może być przysłowiowy pierwszy siwy włos, zmarszczka, ustąpienie nam miejsca w autobusie, zadyszka na schodach, ślub dziecka, zostanie babcią czy dziadkiem, przejście na emeryturę, odbicie w lustrze, śmierć rodziców...
    Ale optymistycznie patrząć - czy starość musi oznaczać, że już nic nowego się nie wydarzy? ;)

    Wiek metrykalny to jedno a stan ducha i ciała to drugie...Niejedna babcia i dziadek niejednego młodzieniaszka mogliby nauczyć czerpania radości z życia...Bo starzeją się ci ,co nic im się nie chce robić, są zapatrzeni w swoje choroby, tyją i obnoszą się ze swoim złym samopoczuciem...Bo podobno młodość trwa dziś dłużej niż kiedykolwiek wcześniej... ;)
    pozdrawiam serdeczmie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety, nie każdego czeka...Nie każdemu jest dane dożyć tego czasu, gdy urodzą mu się wnuki lub gdy zobaczy siwy włos i nie wszyscy będziemy cieszyć się jesienią.
      Jedną z ważniejszych myśli była ta:
      "Pozostaje mi wiara, że w biegu na sto lat śmierć uplasuje się na drugiej pozycji." - a choćby nawet na 70 ;)

      Pozdrawiam Cię, Beato :)

      Usuń

Jeśli się jeszcze wahasz, wiedz, że każdy komentarz cieszy autorkę i dodaje 1cm w biuście.
Dziękuję :)